فراگیری زبان دوم

چقدر طول می‌کشد تا انگلیسی صحبت کنم؟ (قسمت یکم)

چقدر طول می‌کشد
نوشته شده توسط مهدی فیروزی

چقدر طول می‌کشد تا بتوانم انگلیسی صحبت کنم؟ این پرسشی است که بیشتر زبان‌آموزها، در آغاز مسیر و چه بسا هر ترم می‌پرسند. آنها می‌خواهند زمان مشخصی برایشان تعیین شود و در پایان موعد، و بدون در نظر گرفتنِ میزان اراده و تلاش و تعهدشان در فرآیند یادگیری، و به صرف شرکت در کلاس‌ها و خواندن کتاب‌ها، به این هدف برسند. اگر هم در پایان به این مهم دست نیابند (که چنین زبان‌آموزهایی نمی‌یابند)، آموزشگاه و مدرس و کتاب را مقصر می‌دانند.

«شما با تمام کردنِ این دوره‌ی ابتدایی و این کتاب‌های زردرنگ، می‌توانید انگلیسی را خیلی خوب صحبت کنید.»

این هم پاسخی است که با تفاوت‌هایی اندک، معمولاً از سوی مسئولین ثبت‌نام و یا مدرسین آموزشگاه‌ها به آن زبان‌آموزها داده می‌شود، و بدون توجه به انگیزه و اراده‌ی زبان‌آموز موردنظر در یادگیریِ یک زبان جدید و تلاشش در این جهت و محدودیت‌هایی که او در این مسیر با آنها مواجه است، زمان مشخصی را تعیین می‌کنند.

اما واقعاً چقدر طول می‌کشد تا زبان‌آموز تازه‌کار بتواند به انگلیسی صحبت کند؟
پاسخ من به این پرسش، این است: از همان ساعت نخست، زبان‌آموز باید به انگلیسی صحبت کند.

بله! بیایید تصور کنیم زبان‌آموز در دوره‌ای شرکت کرده است که درس اول آن، در مورد شروع مکالمه و آشنایی با عبارت‌هایی مانند اینهاست:

?Hello, How are you? What’s your name

زبان‌آموز از زمانی که کلاس را ترک می‌کند، باید شروع به استفاده از این عبارت‌ها و تمرین و تکرار آنها کند. تمرین‌های گفتاری و شنیداری و نوشتاری و خوانداریِ مختلفی وجود دارند که به ما اجازه می‌دهند مدام این عبارت‌ها را تکرار و تمرین کنیم. وقتی زبان‌آموز از این چند عبارت و جمله استفاده می‌کند، آنها را به زبان می‌آورد، می‌شنود و می‌فهمد، در حقیقت در حال صحبت به انگلیسی است.

زبان‌آموز از همان جلسه‌ی نخست باید شروع به صحبت کند. در واقع فعل صحبت‌کردن به زبان انگلیسی از همان ابتدا باید صورت بگیرد. چیزی که با جلو رفتنِ زمان و کلاس‌های بیشتر و پیشرفت زبان‌آموز اتفاق می‌افتد، این است که کلمه‌ها و جمله‌ها و عبارت‌های بیشتری در ذهن او جای می‌گیرند و در واقع مواد بیشتری برای گفتن و فهمیدن، در ذهن پیدا می‌کند.

بیایید به زبان مادری خودمان فکر کنیم. یک کودک ۱۸ ماهه، به گفته‌ی متخصصین، دامنه‌ی کلمه‌هایش به ۳۰ کلمه افزایش یافته و از این ۳۰ کلمه برای برقراری ارتباط استفاده می‌کند. از ۲ سالگی می‌تواند جمله‌های دو کلمه‌ای بسازد و بین ۲/۵ تا ۳ سالگی، می‌تواند جمله‌های ۳ کلمه‌ای ساخته و روان‌تر صحبت کند.

حالا تصور کنید این کودک پارسی‌زبان، با خودش بگوید «۳۰ کلمه‌ای که من در ذهن دارم، برای برقراری ارتباط کم است. بهتر است صبر کنم تا تمام کلمه‌ها و جمله‌ها و ساختارهای زبانی را بیاموزم، بعد حرف بزنم!» به نظر شما، این کودک، تا ۱۸ سالگی هم زبان به صحبت باز خواهد کرد؟

پس چرا وقتی انگلیسی یاد می‌گیریم، می‌خواهیم آنقدر صبر کنیم تا همه‌ی کلمه‌ها و ساختارهای زبانی را بیاموزیم و بعد ناگهان، بدون هیچ کمبودی شروع به صحبت کنیم؟ آیا نباید با همان چند کلمه و جمله‌ای که در ذهن داریم، شروع کنیم؟ پس چرا این اتفاق نمی‌افتد؟ چرا ما از همان ابتدا شروع به صحبت نمی‌کنیم؟ چرا مدام می‌پرسیم چقدر طول می‌کشد تا انگلیسی صحبت کنیم؟ (anewlanguageisanewlife.com)

این مسئله، معمولاً به خاطر محدودیت‌هایی است که ما با آنها روبروییم. این محدودیت‌ها دو نوع هستند: محدودیت سیستماتیک و محدودیت شخصی.

در قسمت دوم چقدر طول می‌کشد، به توضیح مفهومِ محدودیت سیستماتیک و چگونگیِ مقابله با آن خواهم پرداخت.

طراحی تصویر بالای صفحه: freepik

درباره نویسنده

مهدی فیروزی

وبلاگ‌نویس و مدرس زبان انگلیسی و نویسنده و مترجم چند عنوان کتاب. علاقمند به تکنولوژی فکر و ایده‌پردازی و کارآفرینی و صدالبته، زبانِ انگلیسی

دیدگاهتان را بنویسید